ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΣΑΙΞΠΗΡ

ΤΙΤΛΟΣ

Είδαμε την παράσταση “Ερωτευμένος Σαίξπηρ” σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στον “Ελληνικό Κόσμο”, που είναι βασισμένη στο σενάριο των Marc Norman & Tom Stoppard.

 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ

Βρεθήκαμε στον “Ελληνικό Κόσμο” για να παρακολουθήσουμε την παράσταση  “Ερωτευμένος Σαίξπηρ” σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, σε πρότυπο σενάριο των Marc Norman & Tom Stoppard.

Η παράσταση «Ερωτευμένος Σαίξπηρ», η οποία βασίζεται στην ταινία των Όσκαρ του 1998 «Shakespeare in love», διασκευασμένη για το θέατρο με το αριστουργηματικό κείμενο του Lee Hall και τη μουσική του Paddy Cunneen, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από πέρσι τον Δεκέμβριο σε μία συμπαραγωγή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού και της People Entertainment Group, στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Ο συγκεκριμένος χώρος, είναι ένας πολιτιστικός φορέας ο οποίος φιλοξενεί κάθε είδους δραστηριότητα που προάγει και φέρνει σε επαφή τον Έλληνα πολίτη με τον πολιτισμό της χώρας του. Σε αυτόν υπάγεται και το “ΘΕΑΤΡΟΝ”, που περιλαμβάνει τρεις ξεχωριστές αίθουσες για θεατρικές παραστάσεις.

Εμείς βρεθήκαμε στην κεντρική, την “Αντιγόνη”

Μια τεράστια, μοντέρνα αίθουσα,και πάνω στο λευκό πανό της σκηνής ,με μαύρα καλλιτεχνικά γράμματα , ο “Ερωτευμένος Σαίξπηρ”… και στάλες από μελάνι κοντά σε αυτά, για να εισαχθούμε σιγά-σιγά στο κλίμα του θεατρικού.

Απώθησα στα βάθη του μυαλού μου την κινηματογραφική απόδοση και αφέθηκα να με συνεπάρει η μαγεία της σκηνής, με τις ερμηνείες,τη σκηνοθεσία ,τα σκηνικά και τα κοστούμια σπουδαίων Ελλήνων δημιουργών. Και ερωτεύτηκα με τη σειρά μου τον “Ερωτευμένο Σαίξπηρ”...

ΥΠΟΘΕΣΗ

 Ο νεαρός συγγραφέας Σαίξπηρ, έχοντας τελειώσει το έργο του «Δύο άρχοντες από την Βερόνα» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, στερεμένος από έμπνευση, αναλώνεται μαζί με τον φίλο του Κρίστοφερ Μάρλοου στα καταγώγια του Λονδίνου πίνοντας κρασί και ελπίζοντας ότι η μοίρα θα του φέρει τη μούσα του  και θα  βρει με αυτόν τον τρόπο την έμπνευση για να ξεκινήσει πάλι να γράφει. Ως τότε όμως ,ο συγγραφέας μας μόνο φαντάζεται σενάρια μαζί με τον Μάρλοου, με τη μόνη διαφορά ότι ο δεύτερος τα γράφει κιόλας!

Η ζωή όμως δεν κυλά χωρίς χρήματα και με τα πολλά ,σε αναζήτηση αυτών, πείθει όχι έναν, αλλά δύο θεατρικούς παραγωγούς να ανεβάσουν το έργο του,το οποίο δεν έχει ξεκινήσει καν να γράφει! Τη στιγμή που παραγωγοί και συμφέροντα μπλέκονται και ο ήρωάς μοιάζει κυνηγημένος από δεκάδες πλευρές ,έρχεται στη ζωή του η Βιόλα και όλα αλλάζουν. Εισβάλλει τόσο ως Τόμας Κεντ σ’ έναν θίασο ατάλαντων και άσχετων με το θέατρο και με την παρουσία της τον εξελίσσει σε κάτι δυνατό και ξεχωριστό, όσο και ως γυναίκα και κλέβει την καρδιά του Σαίξπηρ.

Κάπως έτσι γράφεται λοιπόν “Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα” και ακριβώς όπως στο έργο, είναι ένας έρωτας δυνατός μα ταυτόχρονα αδύνατος. Και μπορεί αυτό το συναίσθημα να μην είναι πάντα τραγικό ή να καταλήγει σε  happy end, αλλά ακόμα κι αν παραμένει μισό και ανεκπλήρωτο, είναι ένα συναίσθημα που μένει για πάντα. Ακόμα και όταν οι δρόμοι χωρίζουν…

 ΚΡΙΤΙΚΗ

 Ο “Ερωτευμένος Σαίξπηρ”, είναι ένας διαφορετικός Σαίξπηρ. Βαθιά ανθρώπινος και δέσμιος των γήϊνων παθών και απολαύσεων, διαχρονικά μοντέρνος, βιώνει τις αδυναμίες του με χιούμορ και αυτοσαρκασμό και ως γνήσιος καλλιτέχνης ,περιμένει και αναζητά τη θεία έμπνευση στο πρόσωπο μιας μούσας. Ειδικά η αρχή και το τέλος του έργου, προορίζεται για κάθε συγγραφέα, κάθε ιστορικής στιγμής, που καθισμένος στο γραφείο του, αναζητά το πώς και το γιατί και προσπαθεί να το μεταφέρει πάνω σε μια κόλλα χαρτί.

H παράσταση αυτή υμνεί τόσο τον συγγραφέα, όσο και τον άνθρωπο γενικά μια και ο έρωτας , η αγάπη για κάποιον άλλο άνθρωπο ή ένα ιδανικό εξυψώνει τον καθένα από εμάς σε ένα ανώτερο επίπεδο ενσυναίσθησης και δημιουργίας.

Ο Σαίξπηρ, ψάχνοντας την έμπνευση, παραπαίει και η σκέψη του δε γεννά πλέον ιδέες και ομορφιά την οποία μπορεί να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί. Είναι οριακά απελπισμένος… Όταν όμως έρχεται στη ζωή του η Βιόλα, τα πάντα ανατρέπονται. Η ψυχή του απογειώνεται και μοιάζει να πετάει σε άλλους ουρανούς. Οι λέξεις δε σταματάνε ούτε στο χαρτί…μοιάζουν να πέφτουν σα ροδοπέταλα σε κάθε βλέμμα και λέξη της αγαπημένης του. Γιατί είναι η πηγή της έμπνευσης για εκείνον. Ουσιαστικά, είναι τα πάντα…

Ακόμα κι ένας έρωτας χωρίς αύριο, μπορεί να χτίσει το πιο δυνατό παρόν και να δημιουργήσει κάτι αιώνιο, σταθερό και αμετάβλητο στο πέρασμα του χρόνου…έναν “Ρωμαίο και Ιουλιέτα” ,λόγου χάρη.

Η τέχνη και το θέατρο ως αξία ,είναι τρόπος ζωής. Όπως ακριβώς η μουσική εξημερώνει ακόμα και τα πιο άγρια ένστικτα, έτσι και το θέατρο, προάγει ηθικές αξίες, άμιλλα, και τοποθετεί τον άνθρωπο σε ένα ανώτερο επίπεδο, στο οποίο δε χωρούν φθηνά αισθήματα και σκέψεις. Τον καλλιεργεί και τον εξευγενίζει.

Μέσα από το έργο αυτό, βλέπουμε τη μαγική επίδραση του έρωτα αφενός στο πρόσωπο του συγγραφέα, και αφετέρου τη μαγεία του θεάτρου, που κάνει ένα άτσαλο τσούρμο ερασιτεχνών, έναν δεμένο και άξιο θίασο.

Και το πιο σημαντικό: διδάσκει και πληροφορεί το κοινό για τα έργα του Σαίξπηρ, παρουσιάζει τη ζωή εκείνης της εποχής και το πώς λειτουργούσε ο θεσμός του θεάτρου, εισάγοντας μέσα στην πλοκή άτομα και προσωπικότητες ιστορικής σημασίας, όπως η βασίλισσα Ελισάβετ Α’.

Αν σε όλα όσα ανέφερα πιο πριν προσθέσει κάποιος την εξαιρετικά μελετημένη απόδοση στα ελληνικά της Λουϊζας Μητσάκου, τις εκπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, τα αριστουργηματικά σκηνικά, τα πανέμορφα κοστούμια και την όμορφη μουσική, λαμβάνει ένα σύνολο το οποίο αποτελεί την επιτομή της τελειότητας. Ο σκηνοθέτης μας Γιάννης Κακλέας, με τη βοήθεια της Νουρμάλα Ήστυ,

χώρεσε σε μια θεατρική σκηνή, ολόκληρη την ιστορία της Αγγλίας στα χρόνια του Σαίξπηρ, και παντρεύοντας το χιούμορ με τον δραματικό ρομαντισμό, μπόρεσε με ιδιαίτερη πρωτοτυπία και επιτυχία να οργανώσει και να συνδυάσει με επιτυχία επί σκηνής 24 άτομα, με τρόπο κάτι παραπάνω από αρμονικό. Δεν υπήρχε ούτε ένα δευτερόλεπτο ασάφειας ή στασιμότητας. Κυριολεκτικά μαγεμένοι, όλοι μας, είχαμε μπει για τα καλά στον κόσμο του Σαίξπηρ και ζούσαμε μαζί του τις περιπέτειες του έρωτα.

Πρόκειται για μια άριστη από κάθε άποψη σκηνοθετική προσπάθεια, η οποία δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που αξίζει κάποιος να το ζήσει και να το δει τουλάχιστον για μια φορά στη ζωή του. Ο σκηνοθέτης μας καινοτομεί, γιατί μέσω του έργου δύο αμερικανών δημιουργών, προσθέτει το υπέροχο στοιχείο του χιούμορ στην παράσταση, εμφανίζοντας την προσωπικότητα Σαίξπηρ σε μια πιο κωμική, εντελώς ανθρώπινη προσέγγιση, κάτι το οποίο το αγγλικό θέατρο δε θα τολμούσε ποτέ να εφαρμόσει.

]Σε αυτό το σημείο, αξίζει να τονιστεί και η εκπληκτική ιδέα της παράστασης μέσα στην παράσταση. Η σύλληψη της συγκεκριμένης σκηνής, πιστεύω ότι στην κυριολεξία απογείωσε το θεατρικό και το μεταμόρφωσε σε κάτι παραπάνω από αριστουργηματικό. Η ανταπόκριση και η αγάπη του κοινού το αποδεικνύει αυτό περίτρανα και ειλικρινά χαίρομαι ιδιαίτερα που αποτελώ μέρος αυτού.Μαζί με τα θερμά μου συγχαρητήρια στον Γιάννη Κακλέα, του εύχομαι να παραμείνει πάντοτε ένας “ερωτευμένος σκηνοθέτης” και να μας προσφέρει πολλές ανάλογες παραστάσεις στο μέλλον. Τον ευχαριστώ πολύ για δύο υπέροχες ώρες που θα κρατώ φυλαγμένες στο νου μου για πάντα!

Μια παράσταση θεωρείται (και είναι) άριστη όταν απαρτίζεται από εξίσου άριστους πρωταγωνιστές. Η επιλογή του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, είναι μια εγγύηση ότι αυτό που θα δει ο εκάστοτε θεατής θα είναι κάτι εξαιρετικό. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει ένα τόσο μεγάλο ταλέντο και άστρο, που αποτελεί από μόνος του, σπουδή. Με ένα σκηνικό εκτόπισμα που επιβάλλεται και επιβάλει την αμέριστη προσοχή πάνω του, με την τόσο χαρακτηριστική φωνή του, ντύνεται ένας Σαίξπηρ που μοιάζει ως δυναμικό να έχει συγκεντρώσει πάνω του όλες τις χρονικές στιγμές και έχει λάβει τις θεατρικές διαστάσεις του “συγγραφέα”, όπως φαντάζεται κανείς έναν καλλιτέχνη του λόγου. Βαθιά ταλαντούχος μεν, αλλά βαθιά ανθρώπινος με ελαττώματα και αδυναμίες δε. Μα επίσης με μεγάλες δυνάμεις και φαντασία. Ένας άνθρωπος με όνειρα και ιδανικά που βλέπει πάντα μπροστά.

Κρατώντας μια απόσταση από ανώφελες τραγικότητες και ψυχολογικές αποστάσεις από τους λοιπούς ρόλους, ο Σαίξπηρ αυτός είναι προσιτός, είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας με το τεράστιο ταλέντο. Παρότι είναι αυτός που είναι, δεν αποστασιοποιείται, δεν παραμένει απόμακρος, και τη στιγμή που ο έρωτας και η έμπνευση του χτυπούν την πόρτα, εκείνος την ανοίγει διάπλατα και μας καλεί κι εμάς μαζί στο μαγικό του ταξίδι με τις λέξεις ,τις φράσεις, το μελάνι και το άρωμα των λουλουδιών κάτω από το μπαλκόνι της αγαπημένης του.

Ένας φανταστικός (και με τις δύο σημασίες) Σαίξπηρ που τον υποδύεται ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και γίνεται ένας νέος Σαίξπηρ. Μια άλλη βέρσιον , η οποία είναι αγαπητή και αποδεκτή από όλους. Ένας καλλιτέχνης που μπορεί να πετάξει από την κωμωδία στο δράμα, από τον μονόλογο στο διάλογο, χωρίς να χάσει τίποτα απολύτως από τη λάμψη του. Τιμή μου που είχα την ευκαιρία να τον δω να παίζει τον “Ερωτευμένο Σαίξπηρ”. Του αξίζει ο μεγαλύτερος θαυμασμός και τα πιο θερμά συγχαρητήρια!

Εξίσου αξιοθαύμαστη και μάλιστα σε διπλό ρόλο ,είναι η Έλλη Τρίγγου. Τόσο ως Βιόλα Ντε Λεσέπς όσο και ως Τόμας Κεντ, είναι ένας καταλυτικός χαρακτήρας του έργου, που άθελά του γίνεται πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης τόσο του συγγραφέα, όσο και του υπόλοιπου θιάσου. Μια πανέμορφη τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά παρουσία, γεμάτη λυρισμό και ρομαντισμό, αλλά γενναία, τολμηρή και αρκετά φεμινίστρια ώστε να βρει το θάρρος να μεταμφιεστεί σε άντρα προκειμένου να κυνηγήσει το όνειρό της.

Μια πολύπλευρη και πολύχρωμη παρουσία, η οποία κατορθώνει να αγγίξει τα βάθη της σαιξπηρικής θεατρικής λογικής, πλάθοντας μια περσόνα που πλησιάζει κατά πολύ τα καλλιτεχνικά πρότυπα του Ελισαβετιανού θεάτρου εκείνης της εποχής. Μας ξαφνιάζει όμως ευχάριστα στην αρχική και στην τελική σκηνή της παράστασης, όταν ξεδιπλώνεται ακόμα ένας χαρακτήρας της, και αντιλαμβανόμαστε με αυτόν τον τρόπο την καλλιτεχνική της ευελιξία και προσαρμοστικότητα.

Το υποκριτικό της δυναμικό έρχεται σε συμφωνία με εκείνο του ερωτευμένου Σαίξπηρ της, και μαζί μας προσφέρουν όλη τη γκάμα και τα στάδια του έρωτα….από το πρώτο βλέμμα , μέχρι και το τελευταίο αντίο… μια σχέση που ξεκίνησε και έμελλε να σταματήσει αλλά να μην τελειώσει ουσιαστικά ποτέ…  Η Έλλη Τρίγγου ήταν η τέλεια Ιουλιέτα ,Βιόλα ,γυναίκα για τον ερωτευμένο        Σαίξπηρ και η τέλεια ερμηνεύτρια για το κοινό που την θαύμασε και την αγάπησε. Μαζί με τον μεγάλο θαυμασμό και τα συγχαρητήρια που της αρμόζουν, της ευχόμαστε ολόψυχα το μέλλον να της προσφέρει πάντα ανάλογους σπουδαίους θεατρικούς ρόλους!

Δύο σπουδαίες παρουσίες που στόλισαν με τη λάμψη και το ταλέντο τους το θεατρικό είναι αναμφίβολα εκείνη της Μπέτυ Λιβανού και της Μίνας Αδαμάκη.

H πρώτη ερμηνεύει με εντυπωσιακό τρόπο τη βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας και μαγνητίζει το κοινό με την ακτινοβολία που εκπέμπει. Μια κυριαρχική μορφή που δένει αρμονικά με το πνεύμα του έργου και οριοθετεί σε ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο την πλοκή.

H Μίνα Αδαμάκη ως παραμάνα της Βιόλας, δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Από μόνη της, τόσο ως παρουσία όσο και ως χαρακτηριστική φωνή και ταλέντο, αποτελεί μοντέλο μίμησης για νέους ερμηνευτές. Απαραίτητο στολίδι της παράστασης, για άλλη μια φορά εντυπωσίασε και αγαπήθηκε από το κοινό.

Οι δύο αυτές κορυφαίες ερμηνεύτριες, ξεχώρισαν για άλλη μια φορά μέσα από τη σκηνή του θεάτρου και μας απέδειξαν ότι ο χρόνος είναι σχετικός και μάλλον παύει να υφίσταται όταν έρχεται αντιμέτωπος με το ταλέντο και το μεράκι για δημιουργία. Τιμή μου που τις είδα να μαγεύουν το κοινό τους, τις ευχαριστώ για όλα όσα έχουν δώσει όλα αυτά τα χρόνια τόσο ως καλλιτέχνιδες όσο και ως άνθρωποι!

Συνεχίζοντας με αλφαβητική σειρά, το βλέμμα μας στρέφεται προς μια πανύψηλη φιγούρα με ιδιαίτερη φωνή και φοβερό και τρομερό εκτόπισμα, που υποδύεται έναν σκληρό και ανάλγητο τοκογλύφο, έναν στυγνό και ψυχρό εκμεταλλευτή που καταφεύγει μέχρι και στα βασανιστήρια προκειμένου να πάρει πίσω τα χρήματά του. Χιού Φένυμαν, ή αλλιώς Γιώργος Κοψιδάς. Τι γίνεται όμως όταν μπροστά στο μεγάλο πλάνο του να γίνει μέρος και μέλος της νέας παράστασης ανακαλύπτει την πραγματική αξία των πραγμάτων και έρχονται μέσα του τα πάνω κάτω; Τι αλλάζει όταν αντιλαμβάνεται ότι κάποια πράγματα είναι ανώτερα από τα χρήματα;

Eίναι κάτι παραπάνω από συγκινητική η μεταστροφή αυτή, η οποία είναι διανθισμένη με το διάχυτο χιούμορ και την δυναμική παρουσία του συγκεκριμένου καλλιτέχνη , δημιουργώντας έτσι έναν ξεχωριστό και ιδιαίτερα αγαπητό χαρακτήρα. Για άλλη μια φορά, ο Γιώργος Κοψιδάς αποδεικνύει το μεγάλο ταλέντο του και αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό μέρος της παράστασης. Μια ερμηνεία εξαιρετική από την αρχή ως το τέλος, του ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα και μόνο επιτυχίες για το μέλλον που διαγράφεται λαμπρό γι αυτόν!

Η Δήμητρα Λημνίου , υποδυόμενη την πόρνη, τη μακιγιέζ, και την έμπιστη της βασίλισσας, κατορθώνει να ντυθεί με άνεση τρεις διαφορετικές περσόνες και να τις ενσαρκώσει με μοναδικό τρόπο. Μια όμορφη και κομψή παρουσία, που ερμηνεύει με όρεξη και αφοσίωση τους ρόλους αυτούς και κερδίζει αμέσως τον θαυμασμό και την προσοχή!

Ο Θάνος Μπίρκος, είναι ένας από τους δύο θεατρικούς παραγωγούς, ο Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ, η πιο αξιολάτρευτη “χρυσόμυγα” ,αν κρίνουμε από τα ενδύματα που φοράει, ο οποίος σκορπά άφθονο γέλιο με τα καμώματά του επί σκηνής. Μια ξεκαρδιστική παρουσία, ένα μεγάλο ταλέντο , ένας ερμηνευτής που γίνεται άμεσα ιδιαίτερα συμπαθής, λόγω όλων όσων ανέφερα!

Ο Κωστής Μπούντας, ένας ηθοποιός ο οποίος στο θεατρικό υποδύεται έναν ηθοποιό, μας συνεπαίρνει! Μια εξαιρετικά δυνατή ερμηνεία, ένας έντονος ρόλος με κωμικά στοιχεία, που αναδεικνύει τις υποκριτικές δυνατότητες του συγκεκριμένου ερμηνευτή με πάρα πολύ όμορφο τρόπο!

Ο Νίκος Ορφανός ως Λόρδος Γουέσεξ, αποδεικνύει για άλλη μια φορά την πολύτιμη στόφα κορυφαίου ερμηνευτή και ενσαρκώνει έναν βασικό  και απαιτητικό ρόλο. Ο Λόρδος Γουέσεξ, ένας άκαμπτος και ηθικά ανάλγητος χαρακτήρας , που θέλει έναν γάμο μόνο από καθαρά οικονομικό συμφέρον, στο τέλος χάνει τη νύφη και μένει με το συμφέρον σκέτο… Ενδιαφέρον ρόλος, έμπειρη υποκριτικά ερμηνεία, προερχόμενη από έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο καλλιτέχνη που έδωσε έντονο το στίγμα του στην παράσταση!

Ο Φίλιπ Χένσλοου, είναι ο Σωκράτης Πάτσικας. Ο δεύτερος θεατρικός παραγωγός που κυνηγάει και κυνηγιέται , το έτερον ήμισυ και αντίπαλος του Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ, το όχι και τόσο αθώο θύμα του Χιού Φέννυμαν, μας προσφέρει στιγμές γέλιου και δένει απόλυτα με όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου. Μια εξίσου υπέροχη ερμηνεία, από έναν προικισμένο υποκριτικά καλλιτέχνη, που μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις!

Ο κολλητός φίλος του Σαίξπηρ, είναι ο Κρίστοφερ Μάρλοου, ή αλλιώς, Γιάννης Ποιμενίδης. Μια ιδιαίτερα σημαντική , όμορφη παρουσία, που συνδέει με αριστοτεχνικό τρόπο τα σημεία της παράστασης και φωτίζει περισσότερο τον χαρακτήρα του φίλου του και συνεργάτη, Σαίξπηρ. Ένας ταλαντούχος ηθοποιός, που κόσμησε τόσο με τον ρόλο του όσο και με την παρουσία του την παράσταση και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό!

Ο Θανάσης Χαλκιάς με τρομερό τρόπο που με εξέπληξε, έγινε ο Έντμουντ Τίλνεϋ, ο έμπιστος της βασίλισσας, ο πατέρας της Βιόλας, ο Ρόμπερτ Ντε Λεσέπς και ως μέρος του επί σκηνής θιάσου, ο Ραλφ και η Νένα μαζί! Οι αλλαγές τόσο στην εμφάνιση όσο και στη φωνή και στην ερμηνεία, πέραν πάσης φαντασίας!

Του αξίζουν πολλά μπράβο για το πολύπλευρο ταλέντο του, όσο αξίζουν άλλα τόσα σε όλους τους καλλιτέχνες που μνημόνησα πιο πριν…
Ήταν όλοι ανεξαιρέτως, επαγγελματίες, ευσυνείδητοι ερμηνευτές, γεμάτοι όρεξη για δουλειά και περίσσιο ταλέντο. Τους εύχομαι ειλικρινά τα καλύτερα και μαζί με τα συγχαρητήριά μου, έχουν και τον ειλικρινή μου θαυμασμό.

Το ίδιο ισχύει για όλα τα μέλη ανεξαιρέτως της παράστασης ,τα οποία σωστό θα ήταν να αναφερθούν στο σημείο αυτό της κριτικής μου : Βασίλης Αθανασόπουλος, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Αναστασία Κελέση, Λεωνή Ξεροβάσιλα, Σοφία Μιχαήλ, Στράτος Τρογκάνης, Αγγελική Τρομπούκη, Κωνσταντίνα Τσιριμώνα, Αχιλλέας Σκεύης, Αναστασία Στυλιανίδη, Δημήτρης Φουρλής,Βασίλης Ψυλλάς.

Εύχομαι ο δρόμος σύντομα να με φέρει κοντά τους σε κάποιο θεατρικό και να έχω την τιμή να πω περισσότερα πράγματα για αυτούς!

Στο σημείο αυτό , οφείλω να αναφέρω και την τεράστια συμβολή της  Αγγελικής Τρομπούκη, της χορογράφου της παράστασης, χάρη στην οποία, μέσω της ελισαβετιανής μουσικής , οι πρωταγωνιστές μας ,έδωσαν κινητικά και αισθητικά τον καλύτερο εαυτό τους. Με κινήσεις τεχνικά και καλλιτεχνικά μελετημένες, μας μετέδωσαν όλη την πλαστικότητα και την γεμάτη χάρη και λεπτότητα, κίνηση εκείνης της εποχής. Πάρα πολύ καλή δουλειά, πολλά μπράβο στην εξαίρετη εργασία και στο άρτια αισθητικά, αποτέλεσμα!

Αν κάτι αξίζει να λεχθεί, είναι λέξεις θαυμασμού για τα σκηνικά του θεατρικού. Δημιουργία του Μανόλη Παντελιδάκη, μόνο μια λέξη μπορεί να τα περιγράψει: αριστουργηματικά. Οι κινούμενες εικόνες πάνω στα θεματικά πανό  που παρουσίαζαν τοπία και μέρη της Αγγλίας, τα αντικείμενα της σκηνής, τα κατεξοχήν σκηνικά του παλατιού που ήταν έργο τέχνης, η θεατρική σκηνή μέσα στη θεατρική σκηνή, τα πάντα και ταυτόχρονα το πιο μικρό στοιχείο, είναι προορισμένα για να μαγέψουν οριστικά και αμετάκλητα ακόμα και τον πιο απαιτητικό θεατή. Αντιλαμβανόμενη το τεράστιο αυτο έργο του δημιουργού τους και των βοηθών του, δίνω θερμά συγχαρητήρια και τον πιο ειλικρινή μου θαυμασμό για τα πιο ωραία σκηνικά που έχω δει ως τώρα. Εύχομαι πάντοτε να συνεχίσει να μας προσφέρει ανάλογη ποιοτική ομορφιά!

Μαζί με τα σκηνικά, ας αναφερθούν ως στοιχείο υπέρμετρης ομορφιάς και τα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδήρη. Τόσο από θέμα ποιότητας, όσο και από θέμα σχεδιασμού, σε πλούσια σχέδια και χρώματα, μας μετέφεραν απόλυτα στα χρόνια του Σαίξπηρ και συμβάδιζαν αρμονικά με τα αισθητικά δεδομένα εκείνης της εποχής. Ένα εκτυφλωτικά ωραίο αποτέλεσμα, άξιο θαυμασμού και πολλών συγχαρητηρίων! Ένα μεγάλο μπράβο στη δημιουργό όλων αυτών!

Αν λάβουμε υπόψη και τους εντυπωσιακούς φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου,  οι οποίοι τελειοποίησαν το αποτέλεσμα του έργου, έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο σύνολο συντελεστών, οι οποίοι εργάστηκαν σκληρά και έβαλαν τα δυνατά τους ώστε να στηθεί μια υπερπαραγωγή.

Είναι μια παράσταση που τη συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους. Είναι μια συγκέντρωση των πιο κορυφαίων δημιουργών οι οποίοι φτιάχνουν κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή , ένα θέαμα ειδικά για τον καθένα ξεχωριστά και  ταυτόχρονα για όλους μαζί.

Κι αν η αγάπη βρίσκεται και ίσως οι ζωές χωρίζουν στην πορεία, το ίχνος της πάντα μένει ,ως πηγή έμπνευσης. Η γνώση ότι ο άνθρωπος μπορεί να αγγίξει το τέλειο, το ανώτερο , και κυρίως η προσπάθεια του να φτάσει ως εκεί, είναι αυτό που ονομάζεται πρόοδος και εξέλιξη…

Το θέατρο ως θεσμός ,περιέχει τόσο την εξέλιξη που ανέφερα πιο πριν, όσο και την πιο βαθιά αγάπη, που καθορίζει τα ήθη, καλλιεργεί τα έθιμα, τιθασεύει τα βλαβερά πάθη , απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο με τις εκάστοτε ιστορίες του και τον εξαγνίζει. Τον κάνει να χαμογελά ακόμα και μέσα από τα δάκρυά του.

Και όταν μιλάμε για τον “Ερωτευμένο Σαίξπηρ”, τον κάνει να ερωτεύεται…οριστικά και αμετάκλητα…

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας

Μετάφραση: Λουίζα Μητσάκου

Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης

Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδήρη

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Χορογραφίες: Αγγελική Τρομπούκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ

Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος & Έλλη Τρίγγου

Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Γιώργος Κοψιδάς, Δήμητρα Λημνιού, Θάνος Μπίρκος,Κωστής Μπούντας, Νίκος Ορφανός, Σωκράτης Πατσίκας, Γιάννης Ποιμενίδης, Θανάσης Χαλκιάς

Και οι:

Βασίλης Αθανασόπουλος, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Αναστασία Κελέση, Λεωνή Ξεροβάσιλα, Σοφία Μιχαήλ, Στράτος Τρογκάνης, Αγγελική Τρομπούκη, Κωνσταντίνα Τσιριμώνα, Αχιλλέας Σκεύης, Αναστασία Στυλιανίδη, Δημήτρης Φουρλής,Βασίλης Ψυλλάς.

Στο ρόλο της Βασίλισσας Ελισάβετ η Μπέτυ Λιβανού

Στο ρόλο της Παραμάνας η Μίνα Αδαμάκη