ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Themos Apicos Rizos

Σε μια εντελώς φευγάτη συνέντευξη ο Θέμελης Ρίζος και ο Themos Apicos Rizos, προσπαθούν να μας πείσουν για την έννοια της ταυτοπροσωπίας, ενώ ταυτόχρονα γίνεται λόγος για καραντίνα, κομμωτήρια, νυχάδικα, κούριερ και εκκλησίες, όλα αυτά υπό την απειλή μηνύσεων. Μέσα σε ένα εντελώς, κατά τα άλλα, σοβαρό και λίαν εξομολογητικό κλίμα! Ας τον απολαύσουμε. Αξίζει η ανάγνωση αυτή και με το παραπάνω!

 

Τελικά ποιος είναι ο Θέμελης Ρίζος και ποιος ο Themos Apicos Rizos και τι θέλουν από τη ζωή τους και συνακόλουθα από τη δική μας;

 Θ.Ρ: «Θέμελη» με βάφτισαν, «Θέμο» με φωνάζουν οι περισσότεροι φίλοι μου, “Apicos” είναι το παρατσούκλι μου. Θέλω να παίζω μουσική και να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε, να χορεύουν και να περνάνε καλά. Δεν παίρνω τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά και το ίδιο εύχομαι και στους άλλους- αλλά φυσικά δεν μπορώ να το απαιτήσω.

 Με ποιον τρόπο μπλέκονται τα κομμωτήρια, οι υπηρεσίες περιποίησης νυχιών, τα κούριερ και οι εκκλησίες εν καιρώ κορονοϊού και lockdown;

 Θ.Ρ: Αυτό που βρίσκω κοινό στους εκπροσώπους όλων ανεξαιρέτως των κλάδων είναι ότι ο καθένας νοιάζεται μόνο για το «μαγαζάκι» του. Δεν έχει υπάρξει ούτε ένας, είτε ιερέας, είτε εστιάτορας, είτε κομμωτής, να βγει και να πει ότι «ναι, πρέπει να μείνουμε τελείως κλειστοί μέχρι να τελειώσει όλο αυτό». Αντιθέτως, όλοι ισχυρίζονται ότι η δικιά τους δραστηριότητα είναι πιο ακίνδυνη από του δίπλα. Προφανώς δεν γίνεται να ισχύει αυτό. Βέβαια, αυτές οι απόψεις ενισχύονται από την ανεπαρκέστατη κρατική στήριξη σε επιχειρήσεις και εργαζόμενους. Όσο για τις εταιρίες courier, φήμες λένε ότι υπάρχουν ακόμη- κάποιοι ακραίοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι συνεχίζουν να λαμβάνουν κανονικά δέματα, αλλά δεν τα πιστεύω εγώ αυτά.

 Τελικά στα μουσικά σου βίντεο στο youtube πόσα άτομα εμφανίζονται; Ρωτάω γιατί οι εικασίες είναι άπειρες…

 Θ.Ρ: Ο εξής ένας- εγώ. Δεν σταματάω να εκπλήσσομαι με αυτούς που την πατάνε με τις εξαιρετικά κακές μεταμφιέσεις που χρησιμοποιώ και πιστεύουν ότι στα βίντεο συμμετέχουν 2,3 ή ακόμη και 6 άτομα.

Σε δύσκολες εποχές όπως αυτή που διανύουμε τι είναι τελικά το χιούμορ; Ένα όπλο έμμεσης επίθεσης και άμεσης άμυνας ή πανάκεια;

 Θ.Ρ: Εάν έπρεπε να κάνω μια τέτοιου είδους μεταφορά, θα έλεγα ότι το χιούμορ είναι ένα καλό, ελαφρύ παυσίπονο- δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αιτία του κακού, αλλά μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα για λίγο.

Πες μας την αλήθεια….από πού προμηθεύτηκες όλα αυτά τα ρούχα και τις περούκες. Κάνε κι εσύ μια δωρεάν διαφήμιση…μπορείς!

 Θ.Ρ: Τις περούκες τις είχα στα αποκριάτικα και τα ρούχα στην ντουλάπα μου. Ορισμένα από τα γυαλιά είναι ευγενική προσφορά των Occhio – Παπαβασιλείου (ορίστε η δωρεάν διαφήμιση), τα ροζ γυαλιά όμως είναι της Νίκης και το καταπληκτικό μπλε ολόσωμο μαγιό με τις τιράντες μού το χάρισε ο φίλος μου ο Λέανδρος.

Στο σημείο αυτό να πω ότι γνωστή μεγάλη αλυσίδα παιχνιδιών – εποχικών – αποκριάτικων, από την οποία είχα αγοράσει τις περούκες τα προηγούμενα χρόνια, ΑΚΟΜΑ δεν με έχει προσεγγίσει για χορηγία- χάνοντας έτσι την ευκαιρία να διαφημιστεί κι αυτή δωρεάν εδώ.

Τελικά ποιος φταίει για όλα όσα ζούμε τους τελευταίους μήνες;  

Θ.Ρ: Όλοι και κανείς, όπως πάντα. Έχω βαρεθεί να διαβάζω αγανακτισμένα ποστ, τόσο αυτών που πιστεύουν ότι οι «απείθαρχοι πολίτες» φταίνε για όλα, όσο και εκείνων που θεωρούν ότι αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση. Προφανώς η κυβέρνηση τα έχει κάνει μαντάρα, ειδικά τώρα, στο δεύτερο κύμα, αλλά με τόσους ανθρώπους να κυκλοφορούν με τη μάσκα στο πηγούνι και να αμφισβητούν ακόμη και την ύπαρξη του ιού, δεν θα μας έσωζαν ούτε 10.000 ΜΕΘ.

Γενικότερα, λείπει η αυτοκριτική και κυριαρχεί ένα οπαδικό κλίμα- αλλά σιγά το νέο.

Χριστούγεννα 2020. Πόσο διαφορετικά είναι για εσένα και πώς τα βιώνεις σε σχέση με προηγούμενες χρονιές;  

Θ.Ρ: Για να είμαι ειλικρινής, μου την σπάνε λίγο τα Χριστούγεννα- η καταναλωτική μανία, η φοβερή κίνηση στους δρόμους και αυτό το παράλογο άγχος για το πού θα αλλάξουμε χρόνο. Όλα αυτά λοιπόν δεν θα μου λείψουν καθόλου. Αντιθέτως, μου λείπουν πάρα πολύ οι φίλοι μου, τα μπαρ και το να παίζω live.

Αν όντως υπήρχε Αη Βασίλης και ως δια μαγείας ερχόταν και σου έφερνε ένα δώρο για φέτος, ποιο θα ήταν αυτό; 

Θ.Ρ: Άμεση εξάλειψη του κορωνοϊού. Αλλά ΟΚ, ας είμαι ρεαλιστής-  θα ζητούσα απλώς να κάνω ένα «κανονικό» live με την μπάντα μου, τους Picos Apicos & The Pina Coladas, με ποτά, χορό, ιδρώτα, φωνές και αγκαλιές, χωρίς να κινδυνεύει κανείς από τον ιό για αυτές τις 2-3 ώρες που θα παίξουμε. Άγιε Βασίλη πρόσεξε καλά, γιατί η επόμενη επιλογή μου είναι παγκόσμια ειρήνη και ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για όλους.

Σύμφωνα με τα τραγούδια σου, “Δεν τελειώνει η καραντίνα”. Όταν επιτέλους αυτή τελειώσει, ποια είναι τα σχέδιά σου; Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που πρόκειται να κάνεις; 

Θ.Ρ: Ακόμη κι αφού τελειώσει, θα πάρει καιρό να κάνω αυτά που θέλω- όπως το live που λέγαμε πιο πάνω και το να ξημερωθώ σε μια μπάρα χωρίς περιορισμούς.  

Πες μας αν θες λίγα λόγια για τα κομμάτια της καραντίνας. Πώς ακριβώς προέκυψε όλη αυτή η θεματολογία για τον κορονοϊό και ποιος ο σκοπός της (αντικειμενικός και υποκειμενικός);  

Θ.Ρ: Τα τραγούδια αυτά, οι «Ημέρες Καραντίνας», ξεκίνησαν στο πρώτο lockdown από καθαρή βαρεμάρα, χωρίς κανένα σχέδιο. Στην πορεία φάνηκε ότι αρέσουν σε αρκετό κόσμο, οπότε συνέχισα με μοναδικό σκοπό να κάνω τον κόσμο να γελάει και να ξεχνάει για λίγο τη μίζερη καθημερινότητα.  

Ονομάτισε αν θες τα μέρη που τελικά κολλάει ο κορονοϊός, γιατί μας παραέχουν μπερδέψει με το ήξεις αφήξεις.

 Θ.Ρ: Τα έχω πει όλα στο «Δεν κολλάει στο αεροπλάνο». Παραμένω κι εγώ πολύ μπερδεμένος.

Ποια είναι τα όνειρα ενός καλλιτέχνη και μπορούν σε κάποια στιγμή να σκοτωθούν αυτά;  

Θ.Ρ: Κατ’ αρχάς δεν μου αρέσει η λέξη «καλλιτέχνης», τη θεωρώ πολύ βαριά για να την κολλάμε αυτομάτως σε οποιονδήποτε βάζει 2-3 ακόρντα στην σειρά (καλή ώρα σε μένα). Τέλος πάντων, τα όνειρα πολλών μουσικών (αλλά και ηθοποιών, χορευτών, τεχνικών) αργοπεθαίνουν αυτόν τον καιρό λόγω της σχεδόν ανύπαρκτης κρατικής στήριξης. Οι περιπτώσεις ανθρώπων που τα παράτησαν αυτούς τους μήνες και έχουν πλέον αλλάξει επάγγελμα είναι πάρα πολλές- και μιλάμε για εξαιρετικούς κιθαρίστες, πιανίστες, ηχολήπτες…

Το δικό μου όνειρο είναι να συνεχίσει να γελάει ο κόσμος με αυτά που κάνω.

Πώς ακριβώς ξεκίνησες την καλλιτεχνική σου πορεία και τι θα συμβούλευες έναν νέο καλλιτέχνη τη σήμερον ημέρα;

 Θ.Ρ: Ξεκίνησα, όπως πολλοί άλλοι, παίζοντας σε σχολικές μπάντες. Συνέχισα σαν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη τραγουδώντας σε (συνήθως άδεια) μπαράκια, έφτιαξα τους Picos Apicos & The Pina Coladas όταν γύρισα στην Αθήνα το 2006 και στην πορεία συνεργάστηκα με αρκετούς συναδέλφους σε διάφορα άλλα project.

Δε νομίζω ότι έχω να επιδείξω κάποιο αξιόλογο έργο ώστε να με συμβουλευτεί κανείς. Αν, πάντως, έπρεπε να δώσω μία συμβουλή σε νεότερους συναδέλφους, θα ήταν να δώσουν έμφαση στο περιεχόμενο τους καθ’ αυτό. Δηλαδή στην ουσία της μουσικής και όχι στον εξοπλισμό, τα υποτιθέμενα «κονέ» ή τις selfies. Να γράφουν τραγούδια και να τα βγάζουν εκεί έξω- αυτή είναι η δουλειά μας και από αυτήν κρινόμαστε.  

Όντως ισχύει ότι μπορεί ένας έξυπνος νους να πει τα πιο σοβαρά πράγματα με τον πιο φαιδρό τρόπο; Δεν ρισκάρεις έτσι να μη γίνεις απόλυτα αντιληπτός από ένα μεγάλο ποσοστό;  

Θ.Ρ: Αν καταλαβαίνω σωστά την ερώτηση, υπονοείτε ότι λέω σοβαρά πράγματα. Αρνούμαι τις κατηγορίες, δηλώνω αθώος και θέλω να μιλήσω με το δικηγόρο μου. Ειδικά πάντως τα τραγούδια από τις «Ημέρες Καραντίνας» δε νομίζω ότι κρύβουν κανένα δυσνόητο μήνυμα.

Πάμε πίσω στα παιδικά σου χρόνια. Ενόψει των γιορτών, τι σου έχει λείψει πιο πολύ από τα χρόνια της αθωότητας; 

Θ.Ρ: Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου που έπαιζαν κουμ καν περιμένοντας την αλλαγή του χρόνου με Ρούλα Κορομηλά στην τηλεόραση. Επίσης, τα ρεβεγιόν των γονιών μου που συχνά εξελίσσονταν σε τρομερά πάρτυ.  

Θα ήθελες να μας αφιερώσεις έναν αγαπημένο σου στίχο από τραγούδι και ένα motto; Έτσι, για να μας πάει καλά η νέα χρονιά.  

Θ.Ρ: Στίχος και motto σε ένα: “in the end, the love you take is equal to the love you make”. Το είπαν στο “The End” οι Beatles, οι οποίοι παρεμπιπτόντως, έχουν πει πάνω-κάτω όλα όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς.

Και για το τέλος, μια ευχή για το 2021! 

Θ.Ρ: Να ξεμπερδέψουμε με τον κορωνοϊό και να βρεθούμε ξανά σε μπάρες και συναυλίες.